حماسه فراموش شده
مهدی شمس
آن روز هرگز از آلبوم خاطراتم پاک نمیشود؛ چرا که به چشم خود دیدم که گلها چگونه با گلولهها پرپر شدند و غروب غمانگیز آن روز را نسل اول انقلاب حتماً به یاد دارند. درپی آن روز خونین که بهدست دژخیمان شاه رقم خورده بود، شبانگاه رگباری سنگین بر تن شهر نواخته شد تا شاید از یکسو نشانه قهر الهی از جرم و جنایت حرامیان باشد و از دیگرسو، خونهای پاک عزیزانی از این دیار را که به ناحق بر زمین ریخته شده بود، از زیر پای زمینیان بشوید؛ چرا که دیگر صاحبان آن خونهای مطهر، سوار بر بال فرشتگان در ملکوت آسمانها سیر میکردند و خالصانه رفتند تا ما بمانیم و با ماندن خود راه و رسم آنان و ارزشهای برخاسته از فریادشان را پاس بداریم و امانتی را که به ما سپردهاند، نسل به نسل منتقل سازیم و مشعلی را که آنان برافروختهاند، فروزان داریم تا راه هماره روشن بماند و نور حقیقت در دنیای ظلمت گم نگردد.
نمیدانم چه بگویم، چگونه بنویسم که زبان قاصر است و قلم نادم؛ چرا که هیچگاه با خود فکر نمیکردم که این قدر زود خود را گم کنیم و آن روز حماسی در تاریخ شهرمان را به باد فراموشی بسپاریم. 22 آبان را میگویم که در بحبوحه انقلاب در سال 1357 بهعنوان یک روز حماسی با مرکب خون در تاریخ شهرمان ثبت گردید. البته اشتباه نکنیم؛ آن شهیدان همیشه شاهد و آن راهیان کاروان نور (همچون همه پرستوهای مهاجر و کبوتران خونین بال) نیازی به نگاه و توجه ما ندارند، بلکه این ما هستیم که باید انوار مقدسشان را چراغ راه خود سازیم تا به بیراهه نرویم و این را بدانیم که بر اساس آموزههای قرآنی، زندگان واقعی آناناند و به قول سید شهیدان اهل قلم: "پندار ما آن است كه شهدا رفتهاند و ما ماندهایم. اما حقیقت این است كه زمانه ما را با خود برده است و شهدا ماندهاند"، و چه خوب گفتهاند که:
زنده را زنده نخوانند که مرگ از پی اوست
بلکه زنده است شهیدی که حیاتش ز قفاست
یادم میآید چند سال پیش، گروهی از بچههای نسل سوم انقلاب بهصورت خودجوش و با احساس مسئولیت، مردانه آستینها را بالا زده و در حد توان خود سعی کردند یاد آن روز و خاطره آن شهیدان والامقام را در اذهان زنده نگه دارند، اما افسوس که متولیان امر و نهادهای مسئول شهر که تا آن زمان گویا در خواب بودند(!) نهتنها این عزیزان را تشویق و کارشان را تأیید نکردند، بلکه متأسفانه به انحاء مختلف آنها را مذمت کرده و مانع راهشان شدند! چرا؟ به این بهانه که تا ما هستیم، شما چهکارهاید؟ و این شد که سالهای بعد، آن جوانهای نجیب، پرشور و باشعور بار دیگر میدان را به آنها سپردند که متأسفانه بعد از یکی ـ دو سال، بار دیگر همان غبار فراموشی بر آن حماسه شهری سایه افکنده و در 22 آبان امسال، آقایان مسئول و متولی حتی از نصب همان یک پرده رنگ و رو رفته چندین ساله هم غافل شده و باز از قافله عقب ماندند!!!
نمیدانم شاید بعضی از این فریادها و اعتراضها هم اگر نبود، پارهای از خیابانها و کوی و برزنهای مزین به نام شهیدان شهرمان، چه سرنوشتی پیدا میکرد؟ حال راهشان بماند!
به هر حال شاید این نوشتار تلنگری باشد که 22 آبان سال آینده نمودی خاص پیدا کند تا نسل امروز وقتی در شهر خود بر تابلوی یک بیمارستان و یک مدرسه و یا یک خیابان نام 22 آبان را میبینند، با آن بیگانه نباشند و فلسفه این نامگذاری را ندانند که اگر چنین شد، یقیناً نه آنان که ما مدعیان مسئولیم و باید پاسخگو باشیم که چرا شهیدان که ستارهاند و قطبنمای زندگیمان به فراموشی سپرده شدهاند؟
در پایان چه خوب است این کلام نورانی امام راحلمان را همواره نصبالعین خویش قرار داده و بدان عمل کنیم تا از راه نمانیم و در پیشگاه شهیدان بیش از این شرمنده نباشیم که فرمودند: "من در میان شما باشم و یا نباشم، به همه شما وصیت و سفارش میکنم که نگذارید انقلاب بهدست نااهلان و نامحرمان بیفتد. نگذارید پیشکسوتان شهادت و خون در پیچ و خم زندگی روزمره خود به فراموشی سپرده شوند." (بخشی از پیام امام خمینی(ره) در پذیرش قطغنامه ۵۹۸)
نمیدانم چه بگویم، چگونه بنویسم که زبان قاصر است و قلم نادم؛ چرا که هیچگاه با خود فکر نمیکردم که این قدر زود خود را گم کنیم و آن روز حماسی در تاریخ شهرمان را به باد فراموشی بسپاریم. 22 آبان را میگویم که در بحبوحه انقلاب در سال 1357 بهعنوان یک روز حماسی با مرکب خون در تاریخ شهرمان ثبت گردید. البته اشتباه نکنیم؛ آن شهیدان همیشه شاهد و آن راهیان کاروان نور (همچون همه پرستوهای مهاجر و کبوتران خونین بال) نیازی به نگاه و توجه ما ندارند، بلکه این ما هستیم که باید انوار مقدسشان را چراغ راه خود سازیم تا به بیراهه نرویم و این را بدانیم که بر اساس آموزههای قرآنی، زندگان واقعی آناناند و به قول سید شهیدان اهل قلم: "پندار ما آن است كه شهدا رفتهاند و ما ماندهایم. اما حقیقت این است كه زمانه ما را با خود برده است و شهدا ماندهاند"، و چه خوب گفتهاند که:
زنده را زنده نخوانند که مرگ از پی اوست
بلکه زنده است شهیدی که حیاتش ز قفاست
یادم میآید چند سال پیش، گروهی از بچههای نسل سوم انقلاب بهصورت خودجوش و با احساس مسئولیت، مردانه آستینها را بالا زده و در حد توان خود سعی کردند یاد آن روز و خاطره آن شهیدان والامقام را در اذهان زنده نگه دارند، اما افسوس که متولیان امر و نهادهای مسئول شهر که تا آن زمان گویا در خواب بودند(!) نهتنها این عزیزان را تشویق و کارشان را تأیید نکردند، بلکه متأسفانه به انحاء مختلف آنها را مذمت کرده و مانع راهشان شدند! چرا؟ به این بهانه که تا ما هستیم، شما چهکارهاید؟ و این شد که سالهای بعد، آن جوانهای نجیب، پرشور و باشعور بار دیگر میدان را به آنها سپردند که متأسفانه بعد از یکی ـ دو سال، بار دیگر همان غبار فراموشی بر آن حماسه شهری سایه افکنده و در 22 آبان امسال، آقایان مسئول و متولی حتی از نصب همان یک پرده رنگ و رو رفته چندین ساله هم غافل شده و باز از قافله عقب ماندند!!!
نمیدانم شاید بعضی از این فریادها و اعتراضها هم اگر نبود، پارهای از خیابانها و کوی و برزنهای مزین به نام شهیدان شهرمان، چه سرنوشتی پیدا میکرد؟ حال راهشان بماند!
به هر حال شاید این نوشتار تلنگری باشد که 22 آبان سال آینده نمودی خاص پیدا کند تا نسل امروز وقتی در شهر خود بر تابلوی یک بیمارستان و یک مدرسه و یا یک خیابان نام 22 آبان را میبینند، با آن بیگانه نباشند و فلسفه این نامگذاری را ندانند که اگر چنین شد، یقیناً نه آنان که ما مدعیان مسئولیم و باید پاسخگو باشیم که چرا شهیدان که ستارهاند و قطبنمای زندگیمان به فراموشی سپرده شدهاند؟
در پایان چه خوب است این کلام نورانی امام راحلمان را همواره نصبالعین خویش قرار داده و بدان عمل کنیم تا از راه نمانیم و در پیشگاه شهیدان بیش از این شرمنده نباشیم که فرمودند: "من در میان شما باشم و یا نباشم، به همه شما وصیت و سفارش میکنم که نگذارید انقلاب بهدست نااهلان و نامحرمان بیفتد. نگذارید پیشکسوتان شهادت و خون در پیچ و خم زندگی روزمره خود به فراموشی سپرده شوند." (بخشی از پیام امام خمینی(ره) در پذیرش قطغنامه ۵۹۸)
نظرات بینندگان
ایمان
| 
۱۱:۴۹ - ۱۳۹۳/۰۸/۲۴
پاسخ
ایمان: لطفاً یک نفر از مسئولان بیاید این آقای "مهدی شمس" را هم ببیند. والله درد "دیده نشدن" هم بد دردی است. تا کی ایشان باید از ارزشها و گذشتهها بگویند؟ زمان حال و مشکلاتش هم که خیلی خطرناکه، حسن!!! یک نسل هیچمی
| 
۰۱:۱۵ - ۱۳۹۳/۰۸/۲۵
پاسخ
یک نسل هیچمی: چرا و به چه دلیل افرادی مثل جناب شمس انتظار دارند کسی از حضرات رؤسا باید به یاد و فکر شهیدان باشد؟! شهیدان کسی را ارتقاء درجه میدهند، پست و مقام و پول به کسی میدهند و یا نان و وام زیر میزی و روی میزی چطور؟ نه عزیزوار! این حضرات رئیس و فرمانده و صاحب منصب، بو میکشند ببینند کجا سفره بخور بخور برپاست تا انبانشان را پر کنند، برادر. به من و شما میگویند دست بردارید از این تفکرات سالهای 57 و 60 و 65 و بیایید همسفره شوید. تمام شد دوران جهاد سازندگی و امور تربیتی و استفاده نکردن از تلفن دولتی در کار خصوصی بهخاطر دو ریال هزینه تماس به ضرر بیتالمال. الآن مفتخورها با دهان چرب و چیلی از حقالناس به ریش من و حضرتعالی میخندند و باز شما به فکر ارشاد و امر به معروف و مثلاً نهی از منکری! خواب دیدی خیر باشد! آن زمان همین نانجیبها خون به دل امام راحل کردند و امروز به هزار ترفند جلوی به کرسی نشستن راهبردهای اندیشمندانه حضرت آقا را میگیرند. انشاء الله امام زمان(عج) هرچه زودتر ظهور کند و انتقام خون شهیدان را از این منافقان نوین بگیرد. مسلم اكبري گورنداني
| ۱۰:۵۳ - ۱۳۹۳/۰۸/۲۵
پاسخ
مسلم اكبري گورنداني: با سلام. اي كاش آقاي شمس در مورد خواستههاي مردم در اون سالها بيشتر توضيح ميدادند؛ كه چي ميخواستيم و به كجا رسيديم؟ مقايسه كار خوبيه آقاي شمس! نه؟ ناشناس
| 
۲۲:۲۹ - ۱۳۹۳/۰۸/۲۵
پاسخ
عابدينى: جناب شمس عزيز! تا جايى که ما فهميديم، از شهدای گرانقدر جز يادوارهشان (که آنهم عرصهاى شده بر خودنمايى و تاخت و تازهاى حزبى و جناحى) چيزى در عمل و رفتار و الگو باقى نمانده!!! شعار "شهدا شرمندهايم" هم صرفاً در حد آويزههاى تبليغاتى ديده ميشود!!! عدهاى اصلاً شرم را فراموش کرده و گوى سبقت "السابقون" را بهجاى "مقربون" در تقرب به مال دنيا ميربايند!!! انگار نه انگار که آرمانى و هدفى، نه خونى ريخته، نه جوانى پرپر شده و نه...!!! به اميد دميدن صبح اميد و ديدار حضرت يار(عج). کاوه
| ۱۲:۵۱ - ۱۳۹۳/۰۸/۲۶
پاسخ
کاوه: آقای شمس مدیر پیش دانشگاهی بنده بود. الآن من لاهیجان نیستم، ولی اخبار لاهیجان رو پیگیری میکنم. تأسفم برای آقای شمس از زمانی شروع شد که وارد بازی سیاسی شدند؛ علیالخصوص انتخابات 88. بازی با کلمات که اصلاً کاری نداره؛ عمل شما با قلمتون یکنواخت نیست! دبیر
| ۱۰:۴۵ - ۱۳۹۳/۰۸/۳۰
پاسخ
دبیر: بازخوانی صفحات عزتبخش تاریخ هر ملتی ضروری و قابل دفاع و نادیده انگاشتن آن اسباب ضرر و خسران خواهد بود؛ لذا از آقای شمس باید تقدیر کرد. اما صد افسوس از سال 1384 گروهی مدعی طلایهداری انحصاری آرمانهای شهیدان و ارزشها شدند و با تزویر، رایحه خوش خدمت به مشام مردم رساندند و ... . اینک با نگاهی به گذشته، عرق شرم بر پیشانی طرفدارانش نشسته، به گونهای که تبری جستن از گروهی که با تزویر آغاز کردند و به زور و زر ختم کردند، ژست محافلی خاص شده است. و امروز آقای شمس! مردم از ریسمان سیاه میترسند و در نوشتهها نیز تنها متوسل به پیشوای دوازدهم میشوند. بیاییم با بازخوانی گذشته، اشتباه نکنیم و با عمل و خدمت صادقانه به مردم، مدافع راه شهیدانمان باشیم؛ چرا که چو صد گفته به یک نیم کردار نیست. اسماعيل صادقي
| ۱۷:۱۱ - ۱۳۹۳/۰۹/۰۹
پاسخ
اسماعيل صادقي: با سلام و تشكر از جناب شمس. لازم به ذكر ميدانم كه اينگونه يادآوريها از باب تذكر مفيد است. از اين گذشته، جناب آقاي شمس نيز شخصيت ايشان از آنچه كه بعضي دوستان نسبت دادهاند، اجل است از اينكه درپي ديده شدن باشد... حسن سليمي
| ۱۹:۲۲ - ۱۳۹۳/۰۹/۱۰
پاسخ
حسن سليمي: از جناب آقاي شمس كه در سال 1375 دبير تاريخ حقير و بسياري از جوانان هم نسل من بودند، بابت اين يادآوري، بسيار ممنون و سپاسگزاريم و از اينكه شهر كوچكمان با دارا بودن ذخائري چون 22 آبان 1357 و 13 فروردين 1365 برگ زريني را در تاريخ معاصر ايران اسلامي ورق زده، به خود ميباليم. به خود ميباليم از اينكه مردم شهرمان در آن سالها دوشادوش مردم كلانشهرهاي تهران، قم، تبريز، شيراز و ... درپي اعتقادات خويش، از جان مايه گذاشتند و عليه سردمداران شرك و نفاق شوريدند و اميدواريم با پيگيري مستمر اين حقطلبيها، به جايي برسيم كه سردمداران نفاق جديد را كه از شهداء فقط نام آنها را دستاويز قرار دادهاند، سر جاي خود بنشانند. نظرات بینندگان