امام جمعه لاهیجان:
امام جمعه لاهیجان از چه كسی و چه چیزی نگران است؟!
دكتر سيدحجت مهدوی سعیدی
زیركی را گفتم این احوال بین، خندید و گفت:
صعب روزی، بُلعجب كاری، پریشان عالمی!
بیتردید جایگاه نماز جمعه را میتوان با همه اهميت، رفعت و قداست آن، یك "رسانه" تلقی و قلمداد نمود؛ رسانهای جمعی و جدی، با همه خصوصيات یك رسانه پویا و مدرن؛ رسانهای برای نشر آگاهیهای معتبر دینی، اجتماعی و سیاسی مردم؛ تریبونی كه بعضاً میتواند در سر بزنگاهها، در تعدیل قدرت لجام گسیخته و در تصحیح مناسبات و معادلات غلط جامعه، نقشی مؤثر و بیبدیل ایفا نماید.
در این راستا، چندی است كه امام جمعه پیشین و امام جمعه پسین لاهیجان از شرایط شكننده و وضعيت نابسامان جاری شهرستان، سخن به میان میآورند. امام جمعه محترم لاهیجان ـ جناب حجتالاسلام والمسلمین احمد عبداللهزاده پاشاکی ـ در خطبه نماز جمعه این هفته (كه با تكبیر مکرر پارهای از نمازگزاران نیز همراه بوده است) فرمودهاند: "بعضی برای اینكه دل دیگران را بهدست بیاورند، خودشان را به هر آب و آتشی میزنند! كار باید برای رضای خدا باشد. اگر خدمت به خلق كنید، دوام و بقای شما ضمانت دارد. برای خدا كار كنیم و برده كسی نباشیم."
ایشان در قسمت دیگری از سخنان خود افزودهاند: "ما نباید در كار یكدیگر دخالت كنیم! زیرا قانون اساسی وظایف همه را مشخص كرده است... برای من امامت جمعه، پست و مقام نیست، بلكه تنها یك تكلیف است. امام جمعهای كه نتواند انتقاد كند، جنازهاش را صبح ببرید و دفن كنید!"
البته مشارالیه به مصادیقی از افراد در این انتقاد نیز اشاره نمودهاند كه ذكر آن، بحث ما را به تفصیل میكشاند.
و اما سئوال مطرح این است كه، امام جمعه جدید لاهیجان از چه كسی و از چه چیزی، نگران است؟! چه كسی و یا چه كسانی در این دیار ـ بهرغم آنكه گاه خود را نشسته در خانه شیشهای انتقاد(!) تصویر میكنند ـ انتقاد را برنمیتابند و به لطایف الحیل، آن را در نطفه خفه میكنند؟! به تعبیر دیگر، چه كسانی "تاب یك جرعه ندارند قی كنند"؟!
چرا و به كدامین حجت موجه، ائمه جمعه این شهرستان كه چشم و گوشِ بینا و شنوای مردم و انقلاباند، باید به صرف انتقاد، به استهزاء كشیده شده و محكوم به عناوینی چون "كارنابلد"(!) و "اجرایی نبودن" گردند؟! مگر كاربلد و اجرایی بودن، چه مصداق و معنای محصل دارد كه آن حضرات(!) واجد آن و این بزرگان، فاقد آناند؟!
متأسفانه به تقریب، دو دهه است كه به نحو روزافزون، شهرستان لاهیجان با همه مزایا و مختصات بالقوه و بالفعل خود، دستخوشِ تكتازیها و یكهسالاریهای(!) پارهای از ارباب قدرت شده است. جالب است افرادی كه خود، هیچ نبودهاند و تنها با تشبث به اعتبار و اقتدار همین مردم نجیب و نحیف(!) اكنون به زعم خود، با جلوس در مسند تقنین نظام، همه چیز شدهاند(!!!) اینك بهجای حقشناسی، خضوع، خدمت و شفقت، با تبختر و تكبر، مسبب و مصدر اینهمه قانونستیزیها و قانونگریزیها گردیدهاند؛ "وای بر آن روز كه بگندد نمك!"
پر پیداست كه پندارِ "همه فن دانی" و "دخالتهای بیرویه در هر كار" ـ از زایشگاه تا دانشگاه(!) ـ كه گاه حتی تا تغییر یك آبدارچی مفلوك(!) در یك اداره پیش میرود، دستاوردی جز ناكارآمدی و یأس برای مردم و نظام، به ارمغان ندارد! راستی و به واقع، در این جهان وانفسا، كیست كه نداند كه، پس از جناب مونتسكیو (پایهگذار قوانین جدید)، آفت الآفات هر حاكمیت سیاسی، تداخل و تزاحم در حوزه مسئولیتهاست. اساساً در كجای قوانین نظام نوشته شده است كه قوا بهجای حسن نظارت، در كار یكدیگر مداخله نمایند، و همه چیز را معیوب و مخدوش سازند؟! "در كدامین دفتر است این شرع نو"؟!
اینكه، در هوس جاویدان بر سر كار بودن(!) و هكذا، به بهانه همسو بودن(!) ایادی بیخاصيت و اذناب بیكفایت خود را، چون بردگان در صف انقیاد درآوردن(!) و آنان را بر گرده مردم نشانیدن(!) آیا چیزی جز خوی تفرعنگری این جماعت سرمست قدرت، است؟!
گذری و نظری به جریان عزل و نصب مسئولینِ ادارات شهرستان در سالهای اخیر، به نیكی نشان میدهد كه چگونه ضوابط و ملاكات توسعه شهری، تحتالشعاع ندانمكاریها و هوسمندیهای این افراد خودشگفت، قرار گرفته است و اینك عروس گیلان در حجله حُسن، غمگسار و اشك پالا، سر به زانوی غم آرمیده است!؟ گویا همشهری ما، فیلسوف و شاعر والامقام، جناب حزین لاهیجی در آن روزگاران، با نگاه به حال و روز كنونی ما بود كه دردمندانه میسرود:
ای وای بر اسیری كز یاد رفته باشد
در دام مانده باشد صیاد رفته باشد!
صعب روزی، بُلعجب كاری، پریشان عالمی!
بیتردید جایگاه نماز جمعه را میتوان با همه اهميت، رفعت و قداست آن، یك "رسانه" تلقی و قلمداد نمود؛ رسانهای جمعی و جدی، با همه خصوصيات یك رسانه پویا و مدرن؛ رسانهای برای نشر آگاهیهای معتبر دینی، اجتماعی و سیاسی مردم؛ تریبونی كه بعضاً میتواند در سر بزنگاهها، در تعدیل قدرت لجام گسیخته و در تصحیح مناسبات و معادلات غلط جامعه، نقشی مؤثر و بیبدیل ایفا نماید.
در این راستا، چندی است كه امام جمعه پیشین و امام جمعه پسین لاهیجان از شرایط شكننده و وضعيت نابسامان جاری شهرستان، سخن به میان میآورند. امام جمعه محترم لاهیجان ـ جناب حجتالاسلام والمسلمین احمد عبداللهزاده پاشاکی ـ در خطبه نماز جمعه این هفته (كه با تكبیر مکرر پارهای از نمازگزاران نیز همراه بوده است) فرمودهاند: "بعضی برای اینكه دل دیگران را بهدست بیاورند، خودشان را به هر آب و آتشی میزنند! كار باید برای رضای خدا باشد. اگر خدمت به خلق كنید، دوام و بقای شما ضمانت دارد. برای خدا كار كنیم و برده كسی نباشیم."
ایشان در قسمت دیگری از سخنان خود افزودهاند: "ما نباید در كار یكدیگر دخالت كنیم! زیرا قانون اساسی وظایف همه را مشخص كرده است... برای من امامت جمعه، پست و مقام نیست، بلكه تنها یك تكلیف است. امام جمعهای كه نتواند انتقاد كند، جنازهاش را صبح ببرید و دفن كنید!"
البته مشارالیه به مصادیقی از افراد در این انتقاد نیز اشاره نمودهاند كه ذكر آن، بحث ما را به تفصیل میكشاند.
و اما سئوال مطرح این است كه، امام جمعه جدید لاهیجان از چه كسی و از چه چیزی، نگران است؟! چه كسی و یا چه كسانی در این دیار ـ بهرغم آنكه گاه خود را نشسته در خانه شیشهای انتقاد(!) تصویر میكنند ـ انتقاد را برنمیتابند و به لطایف الحیل، آن را در نطفه خفه میكنند؟! به تعبیر دیگر، چه كسانی "تاب یك جرعه ندارند قی كنند"؟!
چرا و به كدامین حجت موجه، ائمه جمعه این شهرستان كه چشم و گوشِ بینا و شنوای مردم و انقلاباند، باید به صرف انتقاد، به استهزاء كشیده شده و محكوم به عناوینی چون "كارنابلد"(!) و "اجرایی نبودن" گردند؟! مگر كاربلد و اجرایی بودن، چه مصداق و معنای محصل دارد كه آن حضرات(!) واجد آن و این بزرگان، فاقد آناند؟!
متأسفانه به تقریب، دو دهه است كه به نحو روزافزون، شهرستان لاهیجان با همه مزایا و مختصات بالقوه و بالفعل خود، دستخوشِ تكتازیها و یكهسالاریهای(!) پارهای از ارباب قدرت شده است. جالب است افرادی كه خود، هیچ نبودهاند و تنها با تشبث به اعتبار و اقتدار همین مردم نجیب و نحیف(!) اكنون به زعم خود، با جلوس در مسند تقنین نظام، همه چیز شدهاند(!!!) اینك بهجای حقشناسی، خضوع، خدمت و شفقت، با تبختر و تكبر، مسبب و مصدر اینهمه قانونستیزیها و قانونگریزیها گردیدهاند؛ "وای بر آن روز كه بگندد نمك!"
پر پیداست كه پندارِ "همه فن دانی" و "دخالتهای بیرویه در هر كار" ـ از زایشگاه تا دانشگاه(!) ـ كه گاه حتی تا تغییر یك آبدارچی مفلوك(!) در یك اداره پیش میرود، دستاوردی جز ناكارآمدی و یأس برای مردم و نظام، به ارمغان ندارد! راستی و به واقع، در این جهان وانفسا، كیست كه نداند كه، پس از جناب مونتسكیو (پایهگذار قوانین جدید)، آفت الآفات هر حاكمیت سیاسی، تداخل و تزاحم در حوزه مسئولیتهاست. اساساً در كجای قوانین نظام نوشته شده است كه قوا بهجای حسن نظارت، در كار یكدیگر مداخله نمایند، و همه چیز را معیوب و مخدوش سازند؟! "در كدامین دفتر است این شرع نو"؟!
اینكه، در هوس جاویدان بر سر كار بودن(!) و هكذا، به بهانه همسو بودن(!) ایادی بیخاصيت و اذناب بیكفایت خود را، چون بردگان در صف انقیاد درآوردن(!) و آنان را بر گرده مردم نشانیدن(!) آیا چیزی جز خوی تفرعنگری این جماعت سرمست قدرت، است؟!
گذری و نظری به جریان عزل و نصب مسئولینِ ادارات شهرستان در سالهای اخیر، به نیكی نشان میدهد كه چگونه ضوابط و ملاكات توسعه شهری، تحتالشعاع ندانمكاریها و هوسمندیهای این افراد خودشگفت، قرار گرفته است و اینك عروس گیلان در حجله حُسن، غمگسار و اشك پالا، سر به زانوی غم آرمیده است!؟ گویا همشهری ما، فیلسوف و شاعر والامقام، جناب حزین لاهیجی در آن روزگاران، با نگاه به حال و روز كنونی ما بود كه دردمندانه میسرود:
ای وای بر اسیری كز یاد رفته باشد
در دام مانده باشد صیاد رفته باشد!
• استاد دانشگاه
نظرات بینندگان
ناشناس
| 
۰۱:۵۱ - ۱۳۹۳/۰۳/۱۱
پاسخ
لاهیجانی: من فکر میکنم تسلط فرد یاد شده بر عزل و نصبها بیشتر توهمی است که از سوی اطرافیان ـ و شاید خودش ـ دامن زده میشود تا از "کاهی"، "کوهی" بسازند و نوعی از هیمنه و ابهت کاذب برای وی ایجاد و از این گذر، افراد را وادار به کرنش در مقابل وی و خواستههای اطرافیانش کنند. نمونه کمدی و به ضرب تقدیر روشنکننده میزان اقتدار در عزل و نصبها، جلسه چند ساعته ایشان با ریاست قبلی دانشگاه آزاد و مسئولین دانشگاه بود که از قضا با سروصدا و طمطراق سایت تبلیغاتی ایشان همراه بود و با هدف برنامهریزی و هماهنگی با ریاست دانشگاه برای آینده تشکیل شده بود و دو سه روز نشد که ریاست جدید دانشگاه معرفی گردید تا همگان از میزان نقش ایشون در انتصابات مطلع شوند. من فکر میکنم زیادی بزرگنمایی کردن این بنده خدا بیشتر به نفع کسانی است که سعی میکنند پشتش و در سایهاش قرار گرفته و مشغول کارهای خودشان شوند. کسانی که در برابر چنین افرادی کرنش و "حلقه به گوشی" از خودشان نشان میدهند، بهواسطه بزرگی این آدمها نیست، بهعلت کوچکی و بیمقداری خودشان است. کرنش فقط شایسته انجام در مقابل ذات مقدس اوست، ولاغیر! آنکه روزی گفت رای خود را نفروشید
| ۱۵:۳۲ - ۱۳۹۳/۰۳/۱۳
پاسخ
آنکه روزی گفت رأی خود را نفروشید: همینها که امروز انتقاد میکنند، چرا دیروز که خود منصوب فلان شخص بودند و مورد فضل وی واقع میشدند، هیچ گلهای از سیستم معیوب عزل و نصبها نداشتند؟ جامعه ایران دچار یک خودخواهی عمیق است. پر ما بر تیریست که بر بالمان نشسته... آقایان! از کسی گله نکنید! نظرات بینندگان