به بهانه صد سالگی استاد منوچهر ستوده
دکتر سیدحجت مهدوی سعیدی
هفت دریا بر ما غرقه یک قطره بود
که به کف شعشعه جوهر انسان داری (مولانا)
در اخبار آمده است که دکتر منوچهر ستوده به مرز یکصد سالگی رسیده است. این خبر برای اهالی فرهنگ که با این ایرانشناس و گیلانشناس برجسته آشنایی دارند، خبری بس مسرتبخش میباشد.
راقم این یادداشت چند سال پیش اولین بار دکتر منوچهر ستوده را در همایش "سند تاریخ" زیارت نمود. آن فرصت، نخستین فرصتی بود که این استاد فرزانه را در آن زمان و مکان و در آن برکت عمر، مصمم و پرنشاط میدیدم. منوچهر ستوده دوست صمیم و قدیم مرحوم ایرج افشار که همچون او تمثل حقیقی جوهر انسانیت است؛ چیزی که در این روزگاران حکم عنقا را دارد. حضور منوچهر ستوده در آن همایش، امری ستوده برای دانشگاه آزاد اسلامی لاهیجان محسوب میشد؛ امتیاز و افتخاری که هیچگاه از کارنامه علمی و فرهنگی دانشگاه محو نخواهد شد. حال بگذریم که چقدر برگزاری این همایش بیریا با آن هزینه کم و برگ پربار ـ آنهم در زمان ریاست من! ـ با مشقت همراه بود؛ چرا که مسئولین ذیربط وقت به جهت شعارزدگی و روزمرگیهای اداری اعتقاد و اعتنایی به برگزاری این نوع از جلسات در دانشگاه نداشتند. آری! هرکه در این حلقه نیست فارق از این ماجراست.
من و دوست پژوهشگرم آقای علی امیری به هر شکل که بود، آن همایش را با مباحثی درخور برگزار نمودیم. قرار بود که این جلسات در یک تسلسل تاریخی همچنان برگزار شود، اما متأسفانه به جهت فقر تاریخی که بر ما سایبان افکنده است، تنها به همان همایش محدود ماند. در آن همایش، پارهای دیگر از چهرههای ادبی و تاریخی نیز حضور داشتند که البته بر اهمیت و ابهت جلسه میافزود. هرچند پس از این همایش، به جهت برخی از تحرکات منفی کارافزایان دانشگاه، پسلرزههایی متوجه بنده شد که به نحوی از سازمان مرکزی دانشگاه برای اجرای این همایش مورد ملامت واقع شدم! این مسائل را بگذاریم و بگذریم.
این همایش با آن فشردگی و جذابیت خود توانست بر من و امثال من که تخصص چندانی به جایگاه اسناد تاریخی در تاریخ نداریم، بسیار مؤثر افتد. با این انگیزه بود که بعداً توانستم در حد بضاعت خود در دو همایش تاریخی کشوری شرکت کنم. اینها را از این جهت میگویم تا بگویم چه خوب میشد که مسئولین فرهنگی بهجای برگزاری جلساتی بیحاصل با آن بودجههای نجومی، جلساتی مؤثر و محرک در بسط و تبیین مباحث علمی و پژوهشی و فرهنگی برگزار مینمودند تا اینکه شاید اتفاقی میمون در محفلهای علمی ما میافتاد.
در پایان برای جناب آقای دکتر منوچهر ستوده آرزوی عمر باعزت میکنم و در اینجا تنها این دعا را میکنم که: هر کجا هست خدایا به سلامت دارش.
که به کف شعشعه جوهر انسان داری (مولانا)
در اخبار آمده است که دکتر منوچهر ستوده به مرز یکصد سالگی رسیده است. این خبر برای اهالی فرهنگ که با این ایرانشناس و گیلانشناس برجسته آشنایی دارند، خبری بس مسرتبخش میباشد.
راقم این یادداشت چند سال پیش اولین بار دکتر منوچهر ستوده را در همایش "سند تاریخ" زیارت نمود. آن فرصت، نخستین فرصتی بود که این استاد فرزانه را در آن زمان و مکان و در آن برکت عمر، مصمم و پرنشاط میدیدم. منوچهر ستوده دوست صمیم و قدیم مرحوم ایرج افشار که همچون او تمثل حقیقی جوهر انسانیت است؛ چیزی که در این روزگاران حکم عنقا را دارد. حضور منوچهر ستوده در آن همایش، امری ستوده برای دانشگاه آزاد اسلامی لاهیجان محسوب میشد؛ امتیاز و افتخاری که هیچگاه از کارنامه علمی و فرهنگی دانشگاه محو نخواهد شد. حال بگذریم که چقدر برگزاری این همایش بیریا با آن هزینه کم و برگ پربار ـ آنهم در زمان ریاست من! ـ با مشقت همراه بود؛ چرا که مسئولین ذیربط وقت به جهت شعارزدگی و روزمرگیهای اداری اعتقاد و اعتنایی به برگزاری این نوع از جلسات در دانشگاه نداشتند. آری! هرکه در این حلقه نیست فارق از این ماجراست.
من و دوست پژوهشگرم آقای علی امیری به هر شکل که بود، آن همایش را با مباحثی درخور برگزار نمودیم. قرار بود که این جلسات در یک تسلسل تاریخی همچنان برگزار شود، اما متأسفانه به جهت فقر تاریخی که بر ما سایبان افکنده است، تنها به همان همایش محدود ماند. در آن همایش، پارهای دیگر از چهرههای ادبی و تاریخی نیز حضور داشتند که البته بر اهمیت و ابهت جلسه میافزود. هرچند پس از این همایش، به جهت برخی از تحرکات منفی کارافزایان دانشگاه، پسلرزههایی متوجه بنده شد که به نحوی از سازمان مرکزی دانشگاه برای اجرای این همایش مورد ملامت واقع شدم! این مسائل را بگذاریم و بگذریم.
این همایش با آن فشردگی و جذابیت خود توانست بر من و امثال من که تخصص چندانی به جایگاه اسناد تاریخی در تاریخ نداریم، بسیار مؤثر افتد. با این انگیزه بود که بعداً توانستم در حد بضاعت خود در دو همایش تاریخی کشوری شرکت کنم. اینها را از این جهت میگویم تا بگویم چه خوب میشد که مسئولین فرهنگی بهجای برگزاری جلساتی بیحاصل با آن بودجههای نجومی، جلساتی مؤثر و محرک در بسط و تبیین مباحث علمی و پژوهشی و فرهنگی برگزار مینمودند تا اینکه شاید اتفاقی میمون در محفلهای علمی ما میافتاد.
در پایان برای جناب آقای دکتر منوچهر ستوده آرزوی عمر باعزت میکنم و در اینجا تنها این دعا را میکنم که: هر کجا هست خدایا به سلامت دارش.
• عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد لاهیجان
نظرات بینندگان
پادنگ
| 
۲۰:۵۸ - ۱۳۹۱/۰۶/۱۲
پاسخ
پادنگ: جالب بود. منوچهر ستوده برادر خانم اول مرحوم جلیل ضیاءپور است. نظرات بینندگان